| Nasze artykuły |
- Tytuł : Technika pobierania biopsji szpiku kostnego
- Dział: Weterynaria
- Kategoria : Onkologia i hematologia
- Dodany : 25/03/07
- Ilość wyświetleń: 9089
Interpretacja badań szpiku kostnego powinna być zawsze przeprowadzana w połączeniu w obrazem klinicznym zwierzęcia. Lekarz, zanim podejmie decyzję o pobraniu próbek do badania, powinien zebrać szeroki wywiad odnośnie zauważonych przez właściciela objawów i wcześniejszego leczenia, następnie przeprowadzić pełne badanie kliniczne i wstępne badania laboratoryjne, takie jak badanie morfologiczne (koniecznie z manualnie ocenionym rozmazem krwi!) i badania biochemiczne krwi. Szpik może być oceniany cytologicznie lub histologicznie. Najczęściej w naszej praktyce przeprowadzamy badanie cytologiczne.
Miejsce pobrania biopsji:
Najczęściej wykorzystywanym miejscem pobierania szpiku jest grzebień kości biodrowej. U psów otyłych lub o silnie rozwiniętej muskulaturze szpik najlepiej pobierać z bliższej części kości ramieniowej, ponieważ jest to okolica w której prawie brak jest tkanki mięśniowej, tłuszczowej oraz podskórza. Dla małych psów i kotów najbardziej wskazanym miejscem jest nasada bliższa kości udowej.
 Fot. 1 - Igły do pobierania biopsji szpiku  Fot. 2 - Pobieranie biopsji szpiku  Fot. 3 - Wykonywanie rozmazu na szkiełku  Fot. 4 - Pobrany szpik pod mikroskopem
Aspiracja szpiku kostnego:
1. Przygotowanie pola operacyjnego polega na wygoleniu sierści w miejscu wkłucia, odtłuszczeniu skóry, dezynfekcji, nakryciu serwetą operacyjną. Biopsję wykonuje się w sterylnych rękawiczkach.
2. Znieczulenie. U niektórych psów wystarczy wyłącznie znieczulenie miejscowe. Niemniej często powinno ono być poprzedzone premedykacją (tzw. "głupim jasiem"). U kotów aspiracja wymaga krótkotrwałego znieczulenia ogólnego.
3. Wykonanie małego nacięcia skóry w miejscu wkłucia igły.
4. Wprowadzenie do kości specjalnej igły z mandrynem ruchem postępowo-obrotowym.
5. Usunięcie mandrynu i pobranie strzykawką szpiku Sam moment aspiracji szpiku zazwyczaj jest dla zwierzęcia bolesny. W przypadku wątpliwości co do umiejscowienia końca igły, reakcja bólowa daje operatorowi pewność, że igła jest w jamie szpikowej.
6. Przeniesienie materiału na szkiełka mikroskopowe, zrobienie rozmazów.
7. Usunięcie igły - dopiero, gdy zostały spełnione 3 warunki dobrze pobranego szpiku (Tabela).
8. Barwienie preparatów i wstępna ocena. ,
Cechy prawidłowo pobranej biopsji szpiku
1. Bolesność w momencie aspiracji
2. Na preparacie widoczna jest pojedyncza warstwa komórek z zaznaczonym postrzępionym brzegiem (tzw. "pióro")
3. W pobranym materiale widoczne są granulki tłuszczu i drzazgi kostne.
Oprócz biopsji aspiracyjnej, która pozwala uzyskać materiał do badania cytologicznego szpiku, można również pobrać szpik do badania histopatologicznego. Materiał pobiera się z nasady bliższej kości ramiennej, nasady bliższej kości udowej lub ze skrzydła kości biodrowej. Pobrany szpik przenosi się do środka konserwującego i przesyła do specjalistycznego laboratorium.
Autor artykułu:
lek. wet. Maja Ingarden
Therios - Klinika Weterynaryjna
http://therios.strefa.pl
Dalsze rozpowszechnianie, kopiowanie w części lub w całości bez zgody autora tekstu - zabronione.
|
