| Nasze artykuły |
- Tytuł : Pies przewodnik
- Dział: Szkolenie psów
- Kategoria : Psy asystujące
- Dodany : 24/06/07
- Ilość wyświetleń: 4725
Pies przewodnik (ang. guide dog)
Psy przewodniki umożliwiają osobom niewidomym pełną i samodzielną integrację z otoczeniem w wyniku zwiększenia pewności i poczucia własnej godności. Możliwość samodzielnego poruszania się, jaką daje pies przewodnik to możliwość wychodzenia i poruszania się na własną rękę. To możliwość bezpiecznego poruszania się po zatłoczonych ulicach, miejscach ruchliwych i drogach wiejskich bez obawy wpadnięcia w dziurę, potknięcia się o schody czy inne przedmioty.
Identyfikacja
Podobnie jak wszystkie psy asystujące psy przewodniki noszą oznakowaną uprząż, różną w zależności od szkoły, w jakiej zostały wyszkolone.
Selekcja
Szkoły psów przewodników pozyskują szczenięta poprzez:
- zakup szczeniaków od lokalnych hodowców lub,
- prowadzenie własnej hodowli i stosowanie krzyżówek różnych ras.
Psy powinny:
- być stabilne psychicznie (w wielu zakresach),
- posiadać takie cechy usposobienia, które stanowią podstawę psa przewodnika.
Predysponowane rasy
Jako psy przewodniki dla osób niewidomych używane były psy wielu ras i to z sukcesem. Jednak labrador retriever, golden retriever oraz ich pierwsza krzyżówka okazały się być najlepszymi. W przeszłości wykorzystywane były także inne rasy takie jak owczarek niemiecki. Psy różnych ras przyczyniły się do sukcesu szkół psów przewodników, ale obecnie labrador retriever i golden retriever są bez wątpienia najbardziej popularne i predysponowane do pełnienia tej roli.
Kwalifikacje
Pies przewodnik daje możliwość bezpiecznego poruszania się po zatłoczonych ulicach, miejscach ruchliwych i drogach wiejskich bez obawy wpadnięcia w dziurę, potknięcia się o schody czy inne przedmioty. Pozwala uniknąć niebezpiecznych sytuacji, pomaga w bezpiecznym pokonywaniu skrzyżowań oraz zachowuje bezpieczną odległość od przedmiotów (słupy, szlabany), mogących stanowić zagrożenie dla jego właściciela.
Czas szkolenia
Niektóre szkoły pozyskują psy już jako dorosłe osobniki, od hodowców lub innych organizacji, co ma wpływ na osiąganie przez nich dobrych rezultatów. Jednakże nie ma wątpliwości, że posiadanie kontroli nad psem od jego najwcześniejszych miesięcy jest najbardziej korzystną sytuacją.
Przechowywanie szczeniaków w kenelach do czasu osiągnięcia odpowiedniego wieku do przeprowadzenia zasadniczego szkolenia jest bezcelowe. Pozbawia się je bowiem możliwości przyswojenia sobie zasad panujących w naturalnym otoczeniu i radzenia sobie z sytuacjami występującymi w codziennym życiu, a które mają podstawowe znacznie w szkoleniu psów przewodników.
Najlepszym stosowanym rozwiązaniem jest umieszczanie szczeniaków w rodzinach zastępczych, gdzie mogą one być przez cały okres regularnie monitorowane przez trenerów. Osoby, które stają się rodziną zastępczą są najczęściej wolontariuszami i chętnie podejmują się tego trudnego zadania, jakim jest nie tylko samo wychowywanie szczeniaka, ale przede wszystkim wychowanie zapewniające przyszły sukces psa jako przewodnika dla osoby niewidomej.
Pies rozpoczyna właściwy trening w wieku ok. 12 miesięcy, po okresie socjalizacji, jaki przechodzi mieszkając z rodziną zastępczą. W wieku 10-14 miesięcy każdy pies jest wystarczająco dojrzały aby stracić już większość cech szczenięcych, a jeszcze na tyle młody by chętnie przystąpić do treningu. Trening taki trwa średnio 8 miesięcy, z czego 5 miesięcy to trening podstawowy. W tym czasie pies uczy się odpowiedzialności za bezpieczne prowadzenie swojego właściciela. Uczy się jak poruszać się po zatłoczonych chodnikach, bezpiecznie przechodzić przez jednię i jak pokonywać wszystkie przeszkody, jakie na swej drodze spotyka osoba niewidoma.
Adaptacja
Pod koniec okresu podstawowego treningu, trener dopasowuje odpowiedniego psa do konkretnego studenta (osoby niewidomej). Jest to niezwykle ważny moment całego procesu, a sukces lub porażka może zależeć od właściwego podejścia do tego elementu. Podczas wstępnej oceny dopasowania brane jest pod uwagę wiele ważnych czynników. Takie szczegóły jak wzrost osoby niewidomej, prędkość chodzenia czy ogólna mobilność muszą być dopasowane do możliwości psa.
Kurs treningowy dla potencjalnej pary (pies i jego przyszły właściciel) trwa 3-4 tygodnie w połączeniu z pobytem przez ten czas w centrum szkoleniowym. Kurs jest dość trudny zarówno dla psa jak i jego przyszłego właściciela, ale może też być radosny i satysfakcjonujący. Ci, którzy ukończą kurs osiągają niezależność w poruszaniu się z pomocą psa przewodnika i mogą poczuć zarówno satysfakcję, jak i bliski związek ze swoim psem.
Dla osób niewidomych aplikujących o psy przewodniki nie ma odgórnego ograniczenia wiekowego, przy czym osoba musi być pełnoletnia.
Po powrocie do domu właściciel i jego pies przewodnik w przeciągu kilku dni są odwiedzani przez trenera, który pomaga parze zaadaptować się w docelowym miejscu zamieszkania.
Autor artykułu:
Fundacja DogIQ
Aneta Graboś - prezes Zarządu Fundacji
http://www.dogiq.info
Dalsze rozpowszechnianie, kopiowanie w części lub w całości bez zgody autora tekstu - zabronione
|
