| Opis rasy |
- Rasa : Czechosłowacki Wilczak
Celem wojska było wyhodowanie "super-psa". I jak mówiono, prawie im się to udało: wilczaki są przebiegłe, wytrwałe, mają lepszy wzrok, węch i dobrą orientacje. Została u nich także zakodowana silna więź ze stadem, w tym wypadku z żołnierzem straży granicznej, który je wychował, co powodowało, że nie słuchały nowych rekrutów i ich szkolenie trzeba było zaczynać praktycznie na nowo. Właśnie z tego powodu czechosłowacki wilczak nie zagrzał miejsca na "straży granic socjalizmu".
Doświadczenia z CzW potwierdzają harmonie cech odziedziczonych po psie i wilku. Wytrzymałość CzW jest niesamowita i przewyższa on w tym wypadku większość ras. Jest on niesłychanie odporny na pogodę, silny, łatwo się uczy i szybko reaguje. Większość wilczaków nie szczeka, czasem tylko wyje. Jest to wyjątkowo zdrowa rasa - gnębi ją w zasadzie jedynie dysplazja, czyli choroba dużych ras. Mimo swojej wielkości są to psy długo cieszące się zdrowiem: wiele jest CzW, które szczęśliwie dożyły 15-16 lat.
Jednak mimo wielu zalet wilczak jest psem wyłącznie dla doświadczonych właścicieli psów. Jego wychowanie wymaga doskonałej znajomości psiej psychiki, mowy ciała i zasad rządzących psim stadem. Praca z tym psem zaczyna się od momentu, gdy do domu przybywa mały szczeniak i nie kończy wraz z zakończeniem wzrostu...
Nie poleca się pozwalać by szczeniak dorastał w psiej budzie lub na podwórku. Jeżeli tak się stanie, jego więź z innymi psami będzie silniejsza niż z ludźmi i rozwinie się u nich typowy dla wilków strach przed obcymi. Strach ten nie ma nic wspólnego z nieufnością opisywaną we wzorcu rasy. Niezbędne jest odpowiednie zsocjalizowanie młodego wilczaka: powinien przebywać w urozmaiconym otoczeniu, poznać ruch miejski i jazdę samochodem, pociągiem, czy tramwajem. Powinien poznać jak najwięcej osób i bawić się z różnymi (wyłącznie przyjaźnie nastawionymi) psami. Trzeba zabierać go wszędzie, gdziekolwiek się idzie np. do autobusu, windy i innych \'niebezpiecznych\' miejsc. Jeżeli się nie nauczy, kiedy jest młody, jesli będziemy go separować, trzymać w kojcu, może stać się strachliwy. Nie jest to pies "na wybieg" czy do ogrodu.
Z drugiej strony wilczak bardzo nie lubi zostawać sam- spowodowane to jest jego stadnością odziedziczoną po wilkach. Dlatego już od początku należy uczyć szczeniaka pozostawania samemu w domu - najpierw na minutę, potem na godzinę i dłużej. Jeśli tego nie zrobimy nie będziemy mogli zostawić go nawet na chwilkę - zniszczy wszystko co znajdzie w zasięgu pyska. Nie ma też co liczyć, że CzW będzie siedział spokojnie w domu przez 7-8 godzin. Jeśli pracujemy, jeśli nie możemy psa zabrać ze sobą, ani nie mamy nikogo, kto będzie się nim zajmować, lepiej dać sobie spokój z zakupem psa tej rasy.
Chęć do polowania u CzW powoduje, że musimy liczyć się z pewnymi kłopotami, jeżeli mieszkają z nami inne zwierzęta. Te szybko poruszające się będą traktowane jak zwierzyna łowna. Istnieją duże szanse na pokojowe rozwiązanie problemu i nie należą do rzadkości CzW żyjące w przyjaźni z kotami i papugami, ale nad tym musimy pracować z psem od momentu, gdy trafi do naszego domu.
CzW zachowują się przyjacielsko w stosunku do dzieci, ale nie można ich określić jako dobre nianki. Zamiast bawić się raczej wolą usunąć się na bok i uciąć sobie drzemkę. Dzieci mają u wilczaków tą samą pozycje co szczeniaki, z tego powodu mogą robić rzeczy, które nie będą tolerowane u dorosłych. Nie należy jednak oczekiwać, że pies wykaże respekt w stosunku do dziecka; nie zareaguje też na jego komendy.
CzW nigdy nie będzie nam ślepo posłuszny. Nie ma co liczyć, że będzie robił cokolwiek, byleby tylko nas zadowolić. Wilczaka szkoli się łatwo i nie trzeba się obawiać, że słabo wypadniemy na placu szkoleniowym opanowanym przez owczarki niemieckie, ale wyłącznie wtedy, gdy uda się nam psa odpowiednio zmotywować - wilczak robi to co lubi (czyli to co mu sprawia przyjemność) lub to co mu się opłaca (jeśli mamy odpowiednią nagrodę, czy to w postaci jedzenia, czy wspólnej zabawy). Dlatego najczęstszą przyczyną niepowodzeń w szkoleniu wilczaków jest monotonne ćwiczenie detali, stosowanie metod siłowych i zapominanie o nagradzaniu.
W rodzinie pies sam wyszukuje sobie właściciela. Nie znaczy to, że jest to pies \'jednego pana\'. Traktuje on bowiem ludzką rodzinę jak swoje stado. Jaką pozycje w nim zajmie powinno jednak zależeć od ludzi. Ważne jest to szczególnie w przypadku samców, bo często są to osobniki dominujące i poradzą sobie z nimi jedynie osoby konsekwentne, znające psią psychikę i mechanizmy rządzące w stadzie.
CzW potrzebuje wiele ruchu. Jeżeli jego potrzeby będą zaspokojone, będzie on dla nas miłym i wesołym przyjacielem. Chętnie będzie nam towarzyszył na naszych wycieczkach: pieszych i rowerowych, w lecie i zimie. Jeżeli jednak nie poświecimy mu należytej uwagi, mogą mu przyjść do głowy głupie pomysły. Może się zdążyć, że postawi nasz dom na głowie. Każdy, kto zdecyduje się na nabycie takiego psa, musi się liczyć z tym, iż w przyszłości przyjdzie mu spacerować z pieskiem parę godzin dziennie, bez względu na pogodę. Nie jest to więc rasa dla ludzi spędzających całe życie przed telewizorem.
Jedynie człowiek znających się na psach, świadomy problemów jakie mogą się pojawić podczas wychowywania wilczaka, rozumiejący jego psychikę będzie w przyszłości zadowolony z wyboru. Tylko taka osoba w pełni doceni charakter tego wspaniałego pół-psa, pół-wilka.
Autor artykułu i zdjęć:
Hodowla Czechosłowackiego Wilczaka
Z Peronówki
http://www.zperonowki.com
|
