• Rasa : Shar-Pei
• Wysłany : 18/04/07 14:43

Nasza wiedza o przeszłości tych psów opiera się głównie na mniej lub bardziej prawdopodobnych przypuszczeniach. Uważa się, że shar-pei jako rasa zaistniał w Chinach lub Tybecie ponad 2000 lat temu. Być może został ukształtowany przez skrzyżowanie z dogiem tybetańskim. Niektórzy dowodzą, że starożytny shar-pei, czyli "pies o szorstkiej sierści" był od wieków rozprzestrzeniony wokół Morza Chińskiego.

Shar-pei nie był dawniej luksusowym zwierzęciem dla bogaczy. Był wiejskim psem stróżującym, używany także do polowań i mógłby dalej pełnić swoje wcześniejsze funkcje psa użytkowego, gdyby nie prawie doszczętne wytępienie go w latach czterdziestych XX wieku, kiedy to panował w Chinach bezwzględny reżim komunistyczny. I tak w 1950 r. zaledwie resztki osobników można było spotkać w Hongkongu, Macao, na Tajwanie, przeważnie rozproszone po chińskich wsiach. W następnych latach z pewnością doszłoby do całkowitej likwidacji tych pięknych i inteligentnych psów, jakimi są shar-peie, gdyby nie zryw niewielkiej grupy hodowców zainteresowanych ratowaniem rasy. A była to ostatnia chwila, bo w roku 1966 Hong Kong Kennel Club zaprzestał rejestrować shar-peie wobec braku zgłoszeń psów tej rasy.

Akcja zaczęła się w 1970 r., kiedy dwóch członków wspomnianej wcześniej grupy - panowie C.M. Chung i Matgo Law - podniosło alarm na cały świat o katastrofalnej sytuacji shar-peia, wołając o ratunek dla ginącej rasy. Odzew nastąpił ze Stanów Zjednoczonych. Wtedy obaj pasjonaci wysłali do USA psy ze swojej hodowli oraz przystąpili do wyszukiwania shar-peiów, ocalałych głównie na wsiach chińskich, aby je stopniowo eksportować do Ameryki. Później w nowej ojczyźnie shar-peia utworzono Chinese Shar Pei Club of America co się okazało szczęśliwym posunięciem, ponieważ klub ten w dalszym ciągu funkcjonuje.

Amerykańskie psy były z konieczności krzyżowane zarówno "wsobnie" jak i z innymi rasami. W końcu niewiele cech takich jak: trójkątne uszy, niebieski język czy zawinięty ogon upodabnia shar-peia amerykańskiego do chińskiego. Różni zaś potężniejsza głowa, szersza kufa, mniejsza masa ciała, a u szczeniąt wybitnie pofałdowana skóra. Ponadto zaistniały dwa typy włosa: "horse coat" (końska sierść) i "brush coat" (szczoteczkowa sierść). American Kennel Club (AKC) w 1988 roku zaakceptował odrodzonego shar-peia jako rasę a cztery lata później przyjął do siebie Chinese Shar Pei Club of America. Istniał już wtedy wzorzec rasy: pierwsza amerykańska wersja powstała w 1982 r., druga, zmodyfikowana w 1985.

 

Shar-pei jest psem szczególnym: już starożytni jego właściciele przypisywali mu niespotykane właściwości; ponoć jego niebieski język odstraszał złe duchy od spokojnego domostwa.

Charakter i usposobienie

Spokojny, pewny siebie, posiadający własną osobowość. Jego niezależna natura nie znosi przymusu, szkolenia czy tresury. Jest wreszcie psem cierpliwym, łagodnym, ale konsekwentnym postępowaniem wychowamy shar-peia na miłego, posłusznego i bardzo oddanego nam psa.

Shar-pei występuje w dwóch wariantach: horse-coat z bardzo krótką, niemalże szczeciniastą sierścią i brush-coat z sierścią nieco miększą i dłuższą. Sierść shar-peia, szczególnie typu horse-coat, u wrażliwych osób może wywoływać alergię.

Oryginalny wygląd tego psa idzie w parze z jego usposobieniem. Z natury jest pogodny i przyjaźnie nastawiony do świata, pod warunkiem, że świat jest nastawiony przychylnie do niego. W domu shar-pei czuje się dopiero wtedy dobrze, gdy wszyscy domownicy są obecni. Mimo, że kocha całą rodzinę, słucha się tylko jednego pana. W stosunku do obcych jest pełen rezerwy i nie lubi poufałości. Za to do ludzi mu bliskich, mógłby się tulić bez końca.

Gdy jest szczęśliwy i rozmarzony to mruczy jak kot. Potrafi wydawać z siebie całą gamę cichych dźwięków, którymi wyraża stopień swojego rozmarzenia. Nie tylko z mruczenia shar-pei przypomina kota; jego chód jest koci, a jego stopy są, jak u kota, okrągłe.

Jak każdy pies shar-pei lubi długie spacery, nie jest jednakże typem sportowca i bieganie za rowerem lub ćwiczenia typu "agility" nie są jego pasją. Do wody wchodzi niechętnie, a pływać nie lubi. Większość shar-pei ma rozwinięty instynkt myśliwski co często wiąże się z uciążliwym dla nas ściganiem kotów.

Jak większość psów shar-pei nie nadaje się do trzymania w kojcu. Pozbawiony kontaktów z ludźmi będzie cierpiał i zdziczeje.

Zdrowie

Gdy mówi się o shar-peiach to zaraz wytyka się im problemy ze zdrowiem. Włosy jeżą mi się na głowie gdy czytam co to niektórzy wypisują lub opowiadają o tej rasie. Dziwne, ale są to ludzie, którzy nigdy nie mieli do czynienia z shar-peiem. Prawie każda rasa z powodu swojej anatomii ma mniejsze lub większe predyspozycje do określonych chorób, będących specyficznymi tylko dla niej.Te predyspozycje można poprzez odpowiedni dobór hodowlany jak również poprzez przestrzeganie postanowień standardu rasy eliminować bądź znacznie zmniejszyć.

1. Skóra i sierść

Najczęściej słyszy się o rzekomych problemach shar-pei ze skórą oraz o stanach zapalnych w fałdach. Jest to nonsensem, ponieważ tylko szczenięta mają pofałdowaną skórę, a u dorosłego psa skóra jest luźna, układająca się w fałdy tylko na głowie i u nasady ogona. Radzę przed kupnem shar-peia obejrzeć jego rodziców i jeśli mają oni zbyt pofałdowaną skórę (co zresztą jest sprzeczne ze standardem rasy) to szczenię może odziedziczyć tą predyspozycję do nadmiernych fałd w wieku dojrzałym, a co za tym idzie skłonności do stanów zapalnych między nimi.

Stany zapalne skóry u shar-peia mogą wystąpić wtedy, gdy zaniedba się jego pielęgnację. Szczególnie podczas linienia należy psa codziennie wyczesywać gumową szczotką, aby usunąć martwe włosy. Niewyczesywany pies odczuwa swędzenie, drapie się, co w konsekwencji może prowadzić do zranień i infekcji. Linienie u shar-peia może przebiegać czasami tak szybko, że nowe włosy nie nadążają wyrastać za wypadającymi. Zdarza się to niekiedy u psów bardzo młodych (szczególnie typu "horse-coat"), które po raz pierwszy zmieniają sierść.

Podczas zmiany sierści pies wygląda jakby był wygryziony przez mole, ale nie należy się tym martwić, ponieważ jest to stan przejściowy, który trwa około 4 do 5 tygodni. Po tym okresie pies dostaje wspaniałą nową szatę i wygląda jeszcze piękniej niż przed linieniem. Czarne shar-peie często na krótko przed linieniem tracą swoją intensywną barwę, a włos może stać się rudawy. Jest to również stan przejściowy. Oczywiście u shar-pei mogą wystąpić choroby skóry, ale shar-pei nie ma do nich większych predyspozycji niż inne rasy.

2. Oczy

Shar-peie z niektórych linii hodowlanych mają skłonności do entropium, czyli do zawinięcia się do wewnątrz powieki. Skłonności do tego schorzenia nie są rzadkie i u innych ras, a szczególnie podatne są na nie psy szorstkowłose. Stan ten może być wrodzony, bądź spowodowany chronicznym zapaleniem spojówek. Leczenie zachowawcze może dać dobry wynik, często jednak aby nie dopuścić do uszkodzenia rogówki wskazana jest operacja. Oczy shar-peia powinny być utrzymywane w czystości. Niewielką wydzielinę z oka należy usuwać wilgotną chusteczką, w żadnym przypadku nie wolno używać wywaru z rumianku! Jeżeli oko jest stale zaczerwienione, przymknięte lub wystąpią inne zmiany, np. zmętnienie rogówki, konieczna jest interwencja weterynarza.

3. Uszy

Uszy shar-peia są małe, przylegające do głowy i mają wąskie kanały słuchowe co razem sprzyja intensywnemu wydzielaniu woskowiny. Co tydzień należy kontrolować stan ucha zewnętrznego i czyścić je. Do czyszczenia ucha najlepiej nadaje się wilgotna chusteczka, przy mocnym zabrudzeniu można stosować gotowe preparaty z apteki sporządzone na bazie oleju. Nie używać środków na bazie alkoholu! Jeżeli pies trzepie uszami, ma ropną lub ciemną wydzielinę z ucha to wskazana jest wizyta u weterynarza. Przyczyną takiego stanu może być niewystarczająca pielęgnacja ucha, roztocza, grzybica, bądź nawet utknięcie w uchu obcego ciała.