• Tytuł : Labrador
• Dział: Psie porady
• Kategoria : Kupujemy psa rasy...
• Dodany : 04/12/06
• Ilość wyświetleń: 19599

A dokładniej – jak wybrać dobrego szczeniaka. Bo w miarę wzrostu popularności rasy mnożą się hodowle nastawione głównie na korzyści finansowe. Efekt: zbyt wiele psów pozostaje labradorami już tylko z nazwy. Gorąco zachęcam do tego, aby szukać dobrych psów. Choćby dla dwóch powodów: własnej przyjemności i dla dobra rasy.

Wybór dobrego szczenięcia nie jest jednak sprawą łatwą w tej licznie reprezentowanej rasie. Być może przyda Ci się kilka poniższych wskazówek – szczególnie, jeśli Twoim marzeniem jest champion.

Oto klucze do sukcesu: Twoja wiedza, możliwości i doświadczenie hodowcy, dużo czasu na podjęcie decyzji i sporo szczęścia. Oczywiście możesz wejść w posiadanie doskonałego psa znacznie prościej: idąc do hodowcy i prosząc o wybór odpowiedniego szczenięcia. Ale w takim wypadku możesz mówić tylko o dużym szczęściu. Poza tym nawet najbardziej doświadczeni hodowcy dokonują czasem niewłaściwych wyborów. Jeśli nie chcesz kupować przysłowiowego `kota w worku`, postaraj się samemu do tego przygotować.

szczenięta, drugi tydzień życia

Dobrze poznaj wzorzec rasy

Zacznij od poznania wzorca rasy (najlepiej sięgnąć do oryginału który znajdziesz na stronach FCI* - niestety nie ma tam polskiej wersji.) Zwróć uwagę nie tylko na cechy typowe, ale również niepożądane. Postaraj się nabrać wprawy w ocenie – najłatwiej zrobić to analizując zdjęcia psów odnoszących sukcesy na wystawach (znajdziesz je na stronach internetowych hodowli). Interpretacja wzorca wymaga pewnej znajomości anatomii psa, ale nie jest to trudne zadanie.

Jeśli znasz już cechy pożądane i niepożądane w rasie, czas na sprawdzenie swojej wiedzy na wystawie. Najlepiej udać się na wystawę o wyższej randze - międzynarodową lub klubową. Spróbuj ocenić wystawiane psy a jeśli masz z tym problem, posłuchaj opisu sędziego.

Znajdź hodowcę, który pomoże Ci w wyborze szczeniaka

Można z pewnym uproszczeniem założyć, że od hodowcy zależy, czy Twój pies będzie miał warunki aby zostać championem. Po pierwsze – hodowca musi odpowiednio dobrać rodziców, po drugie – musi wybrać odpowiednie szczenię z miotu. Powinieneś więc wybrać takiego hodowcę, do którego wiedzy i doświadczenia będziesz miał zaufanie.

Odpowiedniego hodowcę najłatwiej znaleźć na wystawie. Zdecydowanie odradzam pośpiech – lepiej odwiedzić kilka wystaw niż poprzestać na jednej. Dobrym miejscem na zorientowanie się w sytuacji jest wystawa klubowa lub ważna wystawa międzynarodowa. Na `klubówce` nie zabraknie żadnego szanującego się hodowcy, ponadto dokonuje się tutaj wyboru najlepszych reproduktorów i suk hodowlanych – które zobaczysz z ich potomstwem. Warto wziąć pod uwagę kilka hodowli odnoszących powtarzalne sukcesy na wystawach.

Sporządź listę kilku potencjalnych hodowców i skontaktuj się z nimi. Najlepiej, jeśli pojedziesz na miejsce i zobaczysz psy i suki hodowlane, szczenięta oraz warunki, jakie się im zapewnia. Nie licz na szybki zakup. Podejmujesz decyzję, której konsekwencje będziesz ponosił przez kilkanaście lat i nie powinieneś kierować się emocjami. Choć to trudne, bo wszystkie szczenięta są śliczne – postaraj się nie opuszczać pierwszej odwiedzonej hodowli z nowym przyjacielem pod pachą.

Natrafisz zapewne na dwa rodzaje hodowli – domowe i większe, kojcowe. Te drugie mają z reguły więcej zwierząt a zatem większe możliwości kojarzeń, ale w porównaniu z hodowlą domową kontakt psa z człowiekiem jest tutaj ograniczony. Nie zapominaj, że pies ma być twoim przyjacielem i weź pod uwagę również mniejsze hodowle domowe. Nawet u hodowcy z jedną, ale za to wspaniałą suką możesz liczyć na dobre szczenię.

Porozmawiaj z hodowcami o zamiarze zakupu szczeniaka do wystaw. Pytaj o plany w zakresie kojarzenia, w miarę możliwości oglądaj rodziców. Na dobre szczenię zazwyczaj trzeba poczekać. Jeśli hodowca ma w perspektywie jakieś ciekawe kojarzenie – zaczekaj. Jeśli nie masz możliwości odwiedzenia wybranych hodowli, poszukaj ich w Internecie lub poproś o rekomendację w Związku Kynologicznym.

Sprawdź rodowód

Na tym etapie masz już zapewne wybranych rodziców Twojego szczeniaka. Postaraj się jeszcze sprawdzić dalszych przodków. Każdy pies rasowy biorący udział w wystawach musi mieć rodowód, czyli spis swoich przodków, ograniczony do kilku pokoleń. Jest to ważny dokument, ponieważ stanowi informację o tych, od których Twój pies otrzyma pewne dziedziczne cechy. Powinieneś wiedzieć, że szczenię może otrzymywać geny nie tylko od ojca i matki, ale także od poprzednich pokoleń a dziedziczenie ma charakter losowy. Może się więc okazać, iż pomimo że szczeniak ma wspaniałych rodziców – otrzyma niepożądane cechy od dziadka lub prababki. Znowu z pomocą przychodzi Internet – wiele informacji o przodkach wraz ze zdjęciami znajdziesz właśnie tam.

Nie należy jednak przeceniać znaczenia rodowodu. Jeśli hodowca przekonuje Cię do zakupu szczenięcia tym, że pradziadek był odnoszącym sukcesy psem, przy czym rodzice nie wyglądają przekonywująco pamiętaj, że statystycznie tylko 12,5% genów może pochodzić od każdego z pradziadków, 25% od każdego z dziadków, a aż 50% od każdego z rodziców.

Wzorzec zawiera nie tylko cechy pożądane, ale również cechy dyskwalifikujące w danej rasie. U labradora za takie uważa się najczęściej nieprawidłowy zgryz i wady w umaszczeniu. Istnieją również w niemal każdej rasie typowe dla niej choroby dziedziczne – np. dysplazja stawów biodrowych, występująca u labradorów. Studiując rodowód warto sprawdzić, czy wada nie występowała u któregoś z bliskich przodków. Choć badania w kierunku dysplazji nie są niestety w Polsce wymagane – rodzice powinni zostać prześwietleni u uprawnionego weterynarza** a wynik badania wpisany do rodowodu (do hodowli dopuszczane są zwierzęta z wynikiem A i B).

Sprawdź potomstwo z wcześniejszych miotów.

Musisz wiedzieć, że nie każdy utytułowany pies daje równe sobie potomstwo. Bywa i tak, że przeciętna suka hodowlana rodzi wspaniałe szczenię. Będzie o tym wiedział hodowca ale i Ty możesz zadać sobie trochę trudu i odszukać w Internecie zdjęcia i osiągnięcia potomków wybranych rodziców. Oczywiście musisz liczyć się z tym, że zdobyte informacje będą fragmentaryczne i niekoniecznie mogą być podstawą do wysuwania ogólnych wniosków. W miarę możliwości sprawdź, czy regułą nie jest występowanie niepożądanej cechy lub choroby u potomstwa danego psa – co może świadczyć o jej przekazywaniu przez któregoś z rodziców.

Wybór szczeniaka

Wybrałeś hodowlę i rodziców, czas więc na wybór szczenięcia. Jest to dość trudne i musisz liczyć na pomoc hodowcy. Są pewne cechy fizyczne, które można określić już u 7-tygodniowego szczeniaka. Na ich podstawie hodowca wybierze dla Ciebie odpowiednie szczenię. Oczywiście dobrze byłoby, gdybyś i ty miał udział w tej decyzji. Zwróć uwagę na cechy typowe np: proporcje głowy i kufy, osadzenie uszu (powinny być osadzone raczej z tyłu głowy i przylegać do niej), dobrze zaznaczony stop, zgryz (musi być ścisły nożycowy i kompletny), długość szyi (która powinna być sucha – bez wiszącej skóry), przedpiersie, górna linia w linii poziomej, długość tułowia, kątowanie kończyn (powinno być wyraźne, niepożądane jest strome kątowanie), długość i sposób noszenia ogona – choć zazwyczaj szczenięta noszą ogon wyżej, niż psy dorosłe, które powinny nosić go nie wyżej niż w linii grzbietu oraz ew. nieprawidłowości w umaszczeniu (labrador powinien mieć umaszczenie jednolite – choć dopuszczalna jest niewielka biała plamka na piersi). Na marginesie dodam, że labrador powinien mieć brązowe oczy, im ciemniejsze tym lepiej – ale u szczeniaka są one niebieskie. Najlepiej ocenić w/w cechy porównując poszczególne szczenięta. Z oczywistych względów najlepiej jest wybierać z pełnego miotu. Dość często popełnianym błędem jest wybór największego i najmocniejszego szczeniaka w miocie. Tymczasem szczeniąt nie sprzedaje się na kilogramy – ważne są odpowiednie proporcje a nie masa ciała. Zwróć również uwagę na charakter wybranego szczenięcia – będzie to przecież Twój towarzysz na resztę swojego życia. Na wystawie nie sprawdzi się pies, który będzie nadmiernie agresywny lub płochliwy.

Wybrany szczeniak powinien mieć wykonany tatuaż, być zaszczepiony (co najmniej raz) i odrobaczony – co musi być udokumentowane w książeczce zdrowia oraz powinien posiadać metrykę, czyli dokument stanowiący podstawę do wystawienia rodowodu.

Inne możliwości

Musisz wiedzieć, że niektóre cechy są trudne lub niemożliwe do określenia u szczenięcia – np. wysokość w kłębie czy ewentualne wady uzębienia stałego. Może się więc zdarzyć, że hodowca wybierze szczenię, które nie zrealizuje Twoich marzeń o championie. Dlatego alternatywą jest zakup dorosłego psa, choć taka możliwość pojawia się rzadko i sporo kosztuje.

Inna ewentualność to uzyskanie szczenięcia na warunkach hodowlanych lub współwłasność psa. W pierwszym przypadku będziesz zobligowany do podpisania z hodowcą umowy, na mocy której szczeniak zostanie przez pewien czas własnością hodowcy, w drugim przypadku pies przez cały czas będzie własnością obu stron umowy. Obie możliwości są w pewnym sensie gwarancją, że hodowca wiąże z powierzonym Tobie psem pewne nadzieje.

Na zakończenie pozostaje mi pogratulować tym, których podopieczni są powodem do dumy na wystawach. Jednak piękno danej rasy jest pojęciem względnym i podlega modom, a o prawdziwej wartości labradora stanowi jego charakter.

biszkoptowa suczka w wieku 7 tygodni

Autor artykułu i zdjęć:

Dorota Strzebońska
Maroccan Velvet
www.labradorretriever.pl

Dalsze rozpowszechnianie art. oraz wykorzystywanie zdjęć wymaga zgody autorki.