| Nasze artykuły |
- Tytuł : Nadpobudliwość - nadaktywność
- Dział: Behawiorysta radzi
- Kategoria : Inne
- Dodany : 22/04/07
- Ilość wyświetleń: 8292
Psy nadpobudliwe i nadaktywne są bez przerwy w ruchu, nie mogą usiedzieć na miejscu, biegają, skaczą, bawią się, nie uspokajając się ani na chwilę. Są strasznie uciążliwe dla właścicieli, gdyż są to psy, które nie reagują na słowo „spokój!”, nie są w stanie opanować się. W trakcie zabawy gryzą właścicieli po rękach, szarpią za ubranie, szczekają. Gdy zostają same w mieszkaniu, gryzą i niszczą wszystko co popadnie: dywan, wersalkę, ubrania itp. Psy takie zwykle mało śpią i mają bardzo niski próg wrażliwości na bodźce zewnętrzne.
Na wystąpienie tego zaburzenia wpływają przede wszystkim warunki w jakich rozwijało się szczenię przez pierwsze trzy miesiące życia. Największe znaczenie ma izolacja od matki w 4-6 tygodniu życia. Suka uczy szczenięta w tym okresie samokontroli. Jeśli szczenię jest zbyt niesforne, gryzie i skacze, wówczas łapie je zębami za kark i przyciska do ziemi, aż do momentu, gdy szczenię uspokoi się i przestanie się ruszać. Zdarza się, że suka nie potrafi wychowywać szczeniąt lub jest wobec nich zbyt tolerancyjna. Dotyczy to często ras odpornych na ból np. labradorów. Rolę suki powinien w takim przypadku przejąć hodowca. Nowy właściciel powinien kontynuować edukację. Nie wolno pozwalać szczenięciu gryźć bez umiaru lub szarpać, ciągnąć za ubranie.
W zasadzie szczenię 6 tygodniowe powinno być już nauczone samokontroli, przestawać gryźć nasza rękę, gdy „zapiszczymy”, uspokoić się, gdy na nie krzykniemy lub „warkniemy”. Jeśli tego nie potrafi to znak, że trzeba koniecznie poważniej zająć się tą sprawą. Brak kontroli gryzienia u szczenięcia 2 miesięcznego jest już objawem syndromu nadpobudliwości - nadaktywności. Normalne szczenię w wieku 6 miesięcy, w trakcie 20 minutowej zabawy, samo zrobi sobie parę krótkich przerw (zatrzymań), podczas gdy szczenię nadpobudliwe nie zatrzyma się ani na sekundę.
Drugi czynnik, wpływający na pojawienie się w/w zaburzenia to brak wystarczającej ilości bodźców zewnętrznych w środowisku, w którym rozwijało się szczenię podczas pierwszych 3 miesięcy życia (pomieszczenie odizolowane od świata zewnętrznego, zamknięte kojce, boksy w dużych hodowlach, brak kontaktu z ludźmi, innymi psami, różnorodnymi dźwiękami, hałasem miejskim etc.).
Psy nadpobudliwe to prawdziwy koszmar dla właścicieli: zdewastowane mieszkanie, pogryzione ręce domowników, podarte ubrania i skargi sąsiadów na uciążliwe szczekanie. Znajomi przestają odwiedzać właścicieli takiego psa, gdyż skacze on na wszystkich, łapie za ubranie, ciągnie za ręce, co nie zawsze jest przyjemne. Zdarza się, że wraz z wiekiem nadpobudliwość ewoluuje, przechodząc w stany lękowe połączone z agresją ze strachu lub we wzmożoną agresywność.
Terapia syndromu nadpobudliwości - nadaktywności jest długa i niestety, nie zawsze skuteczna. Wszystko zależy od zaawansowania problemu. Im wcześniej się ją rozpocznie, tym większe szanse na wyleczenie. Terapia ma na celu nauczenie psa kontrolowania swojego pobudzenia ruchowego. Jedną z metod jest nagradzanie za zachowanie samokontroli. Można to zrobić podczas zabawy piłką. Psy nadpobudliwe zazwyczaj nie chcą oddać właścicielowi rzuconej wcześniej piłki. W takim przypadku należy przerwać zabawę, do momentu aż pies sam jej nie odda.
W przypadku syndromu nadpobudliwości - nadaktywności często niezbędne jest równoczesne zastosowanie środków uspokajających. Aby uniknąć leków farmakologicznych, które zawsze mają pewne skutki uboczne, stosuje się środki naturalne, np. odpowiednie zioła.
Autor artykułu:
Joanna Kosińska
Zoopsycholog
Europejskie Studium Psychologii Zwierząt
http://zoopsychologia.pl
Dalsze rozpowszechnianie, kopiowanie w części lub w całości bez zgody autora tekstu - zabronione.
|
